Η γνωριμία του Χορευτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης με το νησί της Κρήτης και την παράδοσή του, δεν ξεκίνησε φέτος, μετράει κάτι χρόνια. Η γνωριμία όμως με τον κύριο Γιάννη Μεγαλακάκη, γνήσιο εκφραστή της κρητικής παράδοσης, ξεκίνησε πριν λίγες μέρες.
   Την περασμένη Τετάρτη τα μέλη του τμήματος παραστάσεων του Χ.Ο.Θ. είχαν την ευκαιρία όχι μόνο να παρακολουθήσουν, αλλά και να συμμετέχουν σε ένα σεμινάριο λίγο διαφορετικό από τα άλλα. 
   Τα δίδυμα αδέρφια Μεγαλακάκη, μεγαλωμένα στην Αθήνα, από Κρητικούς γονείς, προσπαθούν να φέρουν το ευρύ κοινό πιο κοντά στον τόπο τους. Έτσι έγινε και σε αυτό το σεμινάριο. Με εισηγητή το Γιάννη Μεγαλακάκη, οι χορευτές μυήθηκαν λίγο περισσότερο σε ότι αυτός θεωρεί κυρίαρχο στην κρητική παράδοση. Με βάση την προσωπική επιτόπια έρευνα στο νησί και πάντα, με το δικό του χαρακτήρα, προσπαθεί αφενός να διατηρήσει τους χορούς της Κρήτης και αφετέρου να τους εξελίξει στο σήμερα και στο αύριο. Οι μουσικοί, οι σκοποί, το ύφος των χορών, οι μαντινάδες και ο αυτοσχεδιασμός είναι, για αυτόν, τα στοιχεία που κάνουν το χορευτή να βγάλει το δικό του χαρακτήρα 
   Ξεκινώντας με παραλλαγές του Συρτού Χανιώτη και τονίζοντας τη διαφορετικότητα στη μουσική που οδηγεί στη διαφορετικότητα της κίνησης, ο εισηγητής οδήγησε τους συμμετέχοντες σε βήματα και σε φιγούρες του Μαλεβιζιώτη, για να φτάσουν μαζί στον Εθιανό από την Εθιά Ηρακλείου, στον Πρινιώτη ή Πρινιανό από το Λασίθι, στο Ρόδο που συνηθιζόταν από γυναίκες, στη Ρουματιανή Σούστα που συνηθιζόταν από άνδρες και να καταλήξουν στις τρεις «μορφές» του Σιγανού.
   Επειδή όμως παράδοση δεν είναι μόνο ο χορός, καθώς το σεμινάριο προχωρούσε, ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και σε εκφραστές της κρητικής μουσικής. Αναφορά έγινε στους λυράρηδες Κώστα Παπαδάκη ή αλλιώς Λυρατζάκη, γνήσιο εκφραστή του Εθιανού Πηδηχτού, στο Ross Daly, στο Δημήτρη Σγουρό, στο βιολιστή Μιχάλη Κουνελάκη ή αλλιώς Κουνέλη από τη Κίσσαμο, στον Κώστα Μουντάκη, το Λεωνίδα Κλάδο και στον Ανδρέα Ροδινό. Μουσικοί και χορευτές αλληλεπιδρούν στην έκφραση του χορού και αυτό είναι κάτι που γίνεται ακόμα πιο δυνατό στον αυτοσχεδιασμό. Στην Κρήτη βέβαια πέρα από λύρα και βιολί συναντάμε και λαούτο, μαντολίνο, νταουλάκι, ασκομαντούρα, θιαμπόλι (ένα είδος φλογέρας), μαντούρα και  μπουγαρί (είδος ταμπουρά).
   Η ομορφιά βρίσκεται στη διαφορετικότητα. Η διαφορετικότητα είναι κάτι που απαντάται στην Κρήτη, ακόμα και στον ίδιο χορό, αν σκεφτεί κανείς τους τέσσερις διαφορετικούς νομούς που την απαρτίζουν, τα Χανιά, το Ρέθυμνο, το Ηράκλειο, το Λασίθι. Έτσι αυτό το κρητικό ψηφιδωτό συμπληρώνεται, συνθέτει μια μαγική εικόνα και δημιουργεί κίνητρα για να ασχοληθεί κανείς με ότι χαρακτηρίζει τον τόπο αυτό και την παράδοσή του. Γιατί η παράδοση είναι ζώσα και δεν αρκεί κανείς να ξέρει μόνο τα βήματα. Πρέπει να ξέρει τι ακούει, τι χορεύει και τι δημιουργεί…
   
 
Share

Facebook

Scroll to top