Ήπειρος  πέτρινη γη περήφανη, ματωμένη, Αρχέγονος Ελλάς, απότομες πλαγιές, βαθιές χαράδρες, ποτάμια καθρέφτες του ήλιου ζωσμένα με τα τοξωτά γεφύρια   πιασμένα με τα ψηλά καταράχια και τις απότομες βουνοπλαγιές, πυκνά δάση με οξιές και ρόμπολα,  εναλλαγές συναισθημάτων, κατάθεση ψυχής ….

 

Σ’ αυτή τη γη, την ακριτική Κόνιτσα ταξίδεψαν 40 περίπου χορευτές από τα τμήματα ενηλίκων με συνοδό τη χοροδιδάσκαλο Ελεονόρα Κολτσιάκη για τις «Χορευτικές Διαδρομές». Ένα διήμερο φεστιβάλ παραδοσιακών χορών, που συνδιοργάνωσαν ο Δήμος Κόνιτσας, ο Λαογραφικός Όμιλος «Ντόπιοι» Μαστοροχωρίων και Κόνιτσας, ο Χορευτικός Όμιλος Κόνιτσας και ο Χορευτικός Σύλλογος Κόνιτσας «Στα βήματα της Παράδοσης» στις 2 και 3 Σεπτεμβρίου. 

Σάββατο μεσημέρι στην κεντρική πλατεία μιας από τις ομορφότερες πόλης της Ελλάδας χτισμένης στην πλαγιά του όρους Τραπεζίτσα,   ο Χορευτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης  αμέσως μετά  την άφιξή του, μπήκε στο κλίμα της εορταστικής προετοιμασίας με πρόβα για τη βραδινή παράσταση. Αντίκρυ σε μια θέα απείρου φυσικού κάλλους συμπληρωμένη από τους ποταμούς  Αώο, Βοϊδομάτη, Σαραντάπορο και από τα  επιβλητικά βουνά του Σμόλικα, του Γράμμου και της Τύμφης. Αποτέλεσμα   των γεωδυναμικών  διεργασιών του παρελθόντος που συντέλεσαν στη διαμόρφωση του ανάγλυφου της περιοχής μ’ έντονα σύγκλινα και αντίκλινα αντιληπτά σ’ όλη την περιοχή. 

Με τον χρόνο να τρέχει αρκετά πιεστικά, αλλά  με συμμάχους  την εγκάρδια φιλοξενία των ντόπιων, την καλή διάθεση και τον καλό συντονισμό ετοιμάστηκαν τα δύο τμήματα για την πατινάδα. Ξεκίνησε από το Δημαρχείο με τελικό προορισμό την κεντρική πλατεία, όπου και ολοκληρώθηκαν οι εκδηλώσεις της πρώτης βραδιάς με την εμφάνιση επίσης και των συλλόγων «Χορευτικός Όμιλος Κόνιτσας», «Ιδαία γη» και «Εκνευσις». Ο ΧΟΘ με δύο τμήματα και χορούς από τη Θεσσαλία: Μπεράτι, στα τρία, Καραγκούνα, Τσάμικο, Ζαχαρούλα και Τασιά  και από την ΄Ασσηρο:  Συρτό, Κίνησαν τα καράβια, Θουδώρα, Λενιώ και Καρσιλαμά  πραγματοποίησε μια αντάξια  εμφάνιση του ύφους και του ήθους του, εισπράττοντας το χειροκρότημα του πολυπληθούς κοινού.

Η επόμενη μέρα Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου,  ξεκίνησε μ’ ένα βροχερό πρωινό με την ανάλογη  φθινοπωρινή  γοητεία, που παραχώρησε τη θέση της στου ήλιου τα παιχνιδίσματα με τις βουνοκορφές και τα ποτάμια. Με συνοδούς τα δικά μας παιδιά με καταγωγή από την περιοχή Γιούλη  Γιαννακού και Τάκη Νάτση, αλλά και ξεναγό την Γιάννα Μήτση  με την έμφυτη ευγένεια και αγάπη για τον τόπο της από το Χορευτικό Σύλλογο Κόνιτσας, ξεκίνησε η ξενάγηση στο γεωπάρκο Βίκου Αώου, που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των Δήμων Ζαγορίων και Κόνιτσας. Περιοχή με ικανό αριθμό θέσεων γεωλογικής κληρονομιάς τους λεγόμενους γεώτοπους, αλλά και θέσεων οικολογικής, αρχαιολογικής, ιστορικής και πολιτιστικής αξίας.  Οριοθετημένη έκταση που έχει καθιερωθεί η αναγνώρισή της ως «Παγκόσμιο Γεωπάρκο UNESCO».

Πρώτος σταθμός  η Μονή Μολυβδοσκέπαστου μόλις 100 μ από τα σύνορα Ελλάδας - Αλβανίας.  Χτίστηκε τον 14ο αιώνα και πήρε το όνομά της από τις μεγάλες μολύβδινες πλάκες που τη σκέπαζαν παλαιότερα. Πέτρινα τείχη περιβάλλουν την βυζαντινή εκκλησία με τον επιβλητικό της τρούλο, το μοναδικό ξυλόγλυπτο τέμπλο της και την ξύλινη πόρτα που αποτελεί ένα αληθινό έργο τέχνης.

Η ξενάγηση συνεχίστηκε  με το πέρασμα  πρώτα από το γεφύρι του Βοϊδομάτη ή Κλειδωνιάς  2χλμ. από το ομώνυμο χωριό, το οποίο χτίστηκε το 1853 στο τελείωμα της χαράδρας του Βίκου. Γεφυρώνει τον Βοϊδομάτη ποταμό, ένα από τα πιο καθαρά ποτάμια της Ευρώπης και δίνει πρόσβαση στον κάμπο της Κόνιτσας. Είναι το δημιούργημα του πρωτομάστορα της πέτρας, Ζιώγα Φρόντζου και αποτελεί περίτρανα το σύμβολο της περιοχής. Από την μονότοξη και μακρόστενη καμάρα του (22μ.και ύψος 9μ.) ο επισκέπτης  μόνο ένα καθηλωτικό δέος μπορεί να νιώσει   αντικρίζοντας αυτή τη φύση.

Παρόμοια συναισθήματα   και για το ξακουστό  γεφύρι του Αώου ή Κόνιτσας που χτίστηκε το 1870 κι αυτό από τον Πρωτομάστορα Ζιώγα Φρόντζο από την Πυρσόγιαννη, με το μοναδικό τεράστιο τόξο του, που ίσως είναι και το μεγαλύτερο στα Βαλκάνια. Το άνοιγμα του είναι 40 μέτρα και το ύψος του 20.  Η τοποθεσία είναι μαγευτική με τον Αώο ποταμό να ρέει κάτω από την καμάρα του και το φαράγγι του,  να εντυπωσιάζει με την απίστευτη φυσική ομορφιά. Το γεφύρι διατηρεί ακόμα κάτω από την καμάρα του το καμπανάκι που προειδοποιούσε για τους ισχυρούς ανέμους που καθιστούσαν επικίνδυνη τη διάβαση. Είναι ένα αληθινό έργο τέχνης και ενώνει ακόμα κατά ένα μαγικό τρόπο τον ανθρώπινο πολιτισμό με την άγρια φύση, παρά τις προσπάθειες των Τούρκων το 1913 να το ανατινάξουν.

Το βράδυ δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ο ΧΟΘ πήρε μέρος  μόνο στην πατινάδα και οι χορευτές είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ξένοιαστα το δεύτερο μέρος των εκδηλώσεων. Χόρεψαν ο Λαογραφικός Όμιλος «Ντόπιοι»,ο Χορευτικός Σύλλογος Κόνιτσας «Στα βήματα της παράδοσης», τα  Εκπαιδευτήρια Ελληνικής Παράδοσης Δράμας, ο Χορευτικός Σύλλογος Μετσόβου και το Παραδοσιακό Χορευτικό Συγκρότημα Πράστενου  Λεμεσού  Κύπρου.

 Οι «Χορευτικές Διαδρομές» Φεστιβάλ παραδοσιακών χορών Κόνιτσας  2017 2 – 3 Σεπτεμβρίου,  κορυφώθηκαν με παραδοσιακό γλέντι με το συγκρότημα του δεξιοτέχνη μουσικών οργάνων (φλογέρα, καβάλι, σαντούρι, βιολί και κυρίως κλαρίνου) από το Κεράσοβο Κόνιτσας,   Νίκου Φιλιππίδη. Ενός καλλιτέχνη που διακρίνει το παίξιμο του ιδιαίτερη ευαισθησία με απώτερο στόχο τη γνωστοποίηση στο κοινό την ποικιλία των ήχων και των ρυθμών της γενέτειράς του.

Επόμενη μέρα 4 Σεπτεμβρίου  η επιστροφή μ’ ένα χαιρετισμό στο μπρούτζινο άγαλμα του πολεμιστή στρατιώτη του ’40 στο χωριό Καλπάκι, πριν φτάσουμε στα Γιάννενα. Εκεί όπου υπό την αρχηγεία του Χ. Κατσιμήτρου  υπερασπίστηκε τη γραμμή άμυνας Ελαίας – Καλαμά  και καθήλωσε τις Ιταλικές δυνάμεις  στο Καλπάκι κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Η τρίωρη παραμονή στην πόλη των Ιωαννίνων μ’ ελεύθερο πρόγραμμα, η επίσκεψη στο νησάκι, η βόλτα στη λίμνη  και μετά το πέρασμα από την πόλη του Μετσόβου έγραψαν το επίλογο του ταξιδιού.

Έχουμε  αναφέρει κι άλλες φορές ότι ο υπέρμετρος λυρισμός «κατ’ άλλους» ίσως θεωρείται υπερβολή, όμως  όταν όλα τα μέλη της αποστολής νοιώθουν το ίδια συναισθήματα της πληρότητας, της ψυχικής ανάτασης και γιατί όχι της ψυχικής συγγένειας  στο τέλος του ταξιδιού και όταν κατά τη διάρκειά του εκδηλώνονται τόσες ανθρώπινες στιγμές, εορτασμός γενεθλίων, έκφραση αγάπης και ευγνωμοσύνης στα υπέροχα αυτά  παιδιά τους χοροδιδασκάλους και συγκεκριμένα στην Ελεονώρα, τότε πράγματι είμαστε και θέλουμε να είμαστε υπερβολικοί!

 

 

Share

Facebook

Scroll to top