Ο ανήφορος του τόνου

Ξέρουμε πολύ καλά ότι όταν μιλάμε για το παρελθόν ο τόνος στο ρήμα που χρησιμοποιούμε ανηφορίζει ελαφρώς και εγκαθίσταται μια συλλαβή πιο μπροστά. Έτσι, το πηγαίνω γίνεται πήγαινα, το διαβάζω γίνεται διάβαζα, το βλέπω γίνεται έβλεπα, το τρώω γίνεται έτρωγα (σε τέτοιες περιπτώσεις μάλιστα δημιουργούμε εμείς τη συλλαβή που χρειάζεται για να ανεβεί ο τόνος, προσθέτοντας το ε- στην αρχή) κ.ο.κ.

Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις όπως το «ανήκω», που κρατάει …σφιχτά τον τόνο στη θέση του και γίνεται «ανήκα» για το παρελθόν και σε ΚΑΜΜΙΑ περίπτωση … «άνηκα», όπως δυστυχώς συχνά ακούγεται…


π.χ. Το χωριό μου ανήκε σε άλλο Δήμο πριν τον «Καποδίστρια».
Πώς γράφτηκες σ΄αυτό το σχολείο αφού δεν ανήκες στην περιφέρειά του;
Παρ΄ όλο που δεν ανήκα στην ενορία αυτή τότε, στην Ανάσταση πάντα εδώ ερχόμουνα.

Για να ανήκουμε στους ορθά ομιλούντες!

Σχετικά