Λαζαρίνες.

Το Σαββατο 31 Μαρτίου οι μικρές Λαζαρινες του Χορευτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης από τα τμήματα : προπαιδικό, παιδικό Α (Μακρή Γιώτα, Πολυζώνη Βάσω, Τσαβδάρη ΄Ελενα) και παιδικό Β (Καράτσαλης Νίκος) αναβίωσαν το ομώνυμο έθιμο των ημερών του Πάσχα.
Το έθιμο αυτό διαδραματίζεται σε πολλές περιοχές του τόπου μας και έχει διπλό
χαρακτήρα. Είναι αφιερωμένο στην ανάσταση του Λαζάρου και στην αναγέννηση της φύσης, την Άνοιξη. Στους χρόνους της Τουρκοκρατίας συμβόλιζε την ελπίδα του
σκλαβωμένου γένους, για την εθνική του απελευθέρωση. Το Σάββατο του Λαζάρου είναι μια από τις πιο σημαντικές ημέρες της Ορθοδοξίας, διότι σηματοδοτεί το θάνατο και τη ζωή. Είναι το τελευταίο και το μεγαλύτερο θαύμα του Χριστού, αφού ανέστησε τον νεκρό, για τέσσερις ημέρες Λάζαρο, λέγοντας τη γνωστή σε όλους μας φράση «Λάζαρε, δεύρο έξω».
Σε κάθε περιοχή το έθιμο διαφέρει, αλλού τραγουδούν μονάχα τα κορίτσια, αλλού οι
κοπέλες που ετοιμάζονταν για παντρειά και σε άλλα μέρη ομάδες αγοριών. Όσο για το ομοίωμα του Λαζάρου που κρατούν τα παιδιά, αλλού είναι ένα πάνινο κουκλάκι, αλλού έχει τη μορφή τσολιά (Κόρινθος), ενώ σε άλλες περιοχές αντιστοιχεί σε ένα σταυρό, ένα στεφάνι ή ακόμα και σε μια τρυπητή κουτάλα (Σκύρος) ή μια σκούπα (Ξάνθη) ντυμένη με λουλούδια. Σε μερικά χωριά της Ηπείρου, τ’ αγόρια τραγουδούν μασκαρεμένα κρατώντας κουδούνια και γιαταγάνια, ενώ στην Κύπρο γίνεται κανονική αναπαράσταση με ένα από τα παιδια της ομάδας, να παριστάνει το Λάζαρο στολισμένο με κίτρινα άνθη.
Οι μικρές Λαζαρίνες του Χ.Ο.Θ. αναβίωσαν το έθιμο στους δρόμους της Καλαμαριάς
ντυμένες με φορεσιές απο την Ηπειρο (Κονιτσα), τη Θράκη (Μεταξάδες) και τη
Νεοχωρούδα. Χαρούμενα πρόσωπα ελπιδοφόρα, κρατόντας καλαθάκια με λουλούδια και αυγά τραγούδησαν τα κάλαντα, τραβόντας τα τρυφερά βλέμματα των περαστικών.
Προμύνησαν με την παρουσία τους το ερχομό της άνοιξης, το μήνυμα της Ανάστασης του Κυρίου και της άμετρης αγάπης για το συνάνθρωπο.
Καλή Ανάσταση, από τα παιδικά χείλη του Χ.Ο.Θ.!
Σε κάθε περιοχή το έθιμο διαφέρει, αλλού τραγουδούν μονάχα τα κορίτσια, αλλού οι κοπέλες που ετοιμάζονταν για παντρειά, σε άλλα μέρη ομάδες αγοριών. Όσο για το ομοίωμα του
Λαζάρου που κρατούν τα παιδιά, αλλού ήταν ένα πάνινο κουκλάκι, αλλού έχει τη μορφή τσολιά
(Κόρινθος), σε άλλες περιοχές αντιστοιχεί σε ένα σταυρό, ένα στεφάνι ή ακόμα και μια τρυπητή
κουτάλα (Σκύρος) ή μια σκούπα (Ξάνθη) ντυμένη με λουλούδια. Σε χωριά της Ηπείρου, από την άλλη, τ’ αγόρια τραγουδούν μασκαρεμένα κρατώντας κουδούνια και γιαταγάνια, ενώ στην Κύπρο γίνεται κανονική αναπαράσταση με ένα από τα παιδιά της ομάδας να παριστάνει το Λάζαρο στολισμένο με κίτρινα άνθη. Πρόκειται λοιπόν για έθιμο που αναβιώνει σε όλη την ελληνική γη, με εντυπωσιακές ιδιαιτερότητες – παραλλαγές σε κάθε τόπο. Στην παρούσα ανάρτηση θα αναφερθούμε στο έθιμο όπως αναβιώνει σήμερα στην περιοχή της Παλιουρας Γρεβενών και στα γύρω χωριά . Το έθιμο το βρήκαν οι γυναίκες που συναντήσαμε, συνεχίζοντας την παράδοση από τις μάνες και τις γιαγιάδες τους «πάππου προς πάππου» όπως χαρακτηριστικά λέγεται. Πρέπει να τονισθεί ότι τα τελευταία χρόνια πολλοί φορείς καταβάλλουν προσπάθεια προκειμένου να μην χαθεί το έθιμο, διατηρώντας ταυτόχρονα τις τοπικές ιδιαιτερότητες – παραλλαγές του εθίμου.

Σχετικά