Το τμήμα χειροτεχνίας ταξιδεύει στη Φλώρινα

Ήταν οκτώ και κάτι το πρωί όταν αφήσαμε το περίπτερο πίσω μας. Ένα μικρό και συμπαθητικό λεωφορείο  θα μετέφερε επιτέλους την επιθυμία μας να ξεσκάσουμε λιγάκι, αξιοποιώντας την (σκανδαλώδη για πολλούς….) εύνοια της τύχης να ξανακερδίσουμε το φλουρί της βασιλόπιτας. Της βασιλόπιτας του 2015 εννοούμε…., βλέπετε τα πολυάσχολα μέλη ενός τμήματος χειροτεχνίας δεν αδειάζουν εύκολα για βόλτες….

Με πυκνή ομίχλη σε όλη τη διαδρομή φτάσαμε κατά τις 10 και κάτι στη Φλώρινα. Κι ήταν τόση η χαρά του τόπου που μας έβλεπε, που βγήκε ένας ήλιος μα τι ήλιος, λαμπερός, ανοιξιάτικος, ολόχαρος, να σου λέει ότι η ζωή είναι ωραία (και με παρέα ακόμη ωραιότερη!).Ήπιαμε καφέ στο ποτάμι, την ώρα που σχολούσε η εκκλησία. Ήταν Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Εκεί μοίραζαν ξερό βασιλικό, ίσως είναι τοπικό έθιμο να τον έχουν κρατημένο από του Σταυρού. Πήραμε. Η κυριακάτικη κίνηση στην επαρχία άρχιζε να πυκνώνει. Εμείς ρωτώντας ξεκινήσαμε για τον Αγροτουριστικό Συνεταιρισμό Γυναικών «Η Πελαγονία» όπου μας περίμεναν. Είναι μια ομάδα γυναικών που με πολλή προσπάθεια και αγάπη  συντηρούν παλιές γνώσεις κεντήματος, πλεκτικής, δαντέλλας και άλλων τεχνικών που κινδυνεύουν να χαθούν. Στεγάζονται σε ένα παλιό κτίριο με  πολλά παράθυρα, ραπτομηχανές, ξυλόσομπες και ατμόσφαιρα παλιού μοδιστράδικου. Εκεί ράβουν και κεντούν φορεσιές, με υφάσματα που συχνά τα υφαίνουν μόνες, στους αργαλειούς που έχουν στα σπίτια τους. Εξαιρετικά φιλόξενες, μας πρόσφεραν όχι μόνο κεράσματα αλλά και κομματάκια από τις γνώσεις τους που θα αξιοποιήσουμε σύντομα. Νιώσαμε ότι χάρηκαν πολύ που κάποιοι ενδιαφέρθηκαν για την δουλειά τους, που την παλεύουν μόνες τους , εκεί στην άκρη της Ελλάδας…

Επόμενη στάση, το παραδοσιακό κηροπλαστείο του Δημήτρη Τσούκα, εκεί όπου φτιάχνονταν μέχρι πρόσφατα τα φημισμένα (παλιότερα) πλεκτά κεριά. Είναι μια τέχνη που απαιτεί ειδική κατεργασία του κεριού της μέλισσας (και μόνον αυτού, με παραφίνη δεν γίνεται)  έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα κέρινο κορδόνι πολλών μέτρων, το οποίο εσωτερικά έχει φυτίλι σε όλο το μήκος του. Με το κορδόνι αυτό πλέκονται αντικείμενα σε συγκεκριμένα σχέδια και για συγκεκριμένη χρήση πχ ένα μικρό καλαθάκι όπου μέσα μπαίνει το κόκκινο αυγό για την Ανάσταση, ένας σταυρός για το εικονοστάσι του σπιτιού, ένα κοκοράκι σαν λαμπαδίτσα για τα παιδιά, ένα περίπλοκο σαν κανάτι αντικείμενο δώρο του πεθερού στη νέα νύφη του για την πρώτη της Ανάσταση και μερικά ακόμη. Όλα είναι μικρά και όμορφα, μοσχοβολούν μέλι (όπως και όλο το εργαστήριο) και όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κεριά, δηλαδή να ανάψει η μία άκρη τους και σιγά σιγά, ξεπλέκοντάς τα, ο κάτοχός τους να τα αφήσει να καούν τελείως! Είναι πολύ κρίμα που τέτοιες γνώσεις χειροτεχνίας, τέτοιες τεχνικές με ιστορία που δημιουργούν τόσο ιδιαίτερα και πολύτιμα στη μοναδικότητά τους αντικείμενα, να μη βρίσκεται ένας τρόπος να αξιοποιηθούν και να υποστηριχθούν, προσφέροντας συνέχιση στο πολιτισμικό τους περιεχόμενο και δουλειά στους τεχνίτες τους. Το εργαστήριο Τσούκα κλείνει κι αυτό, εμείς αγοράσαμε τα τελευταία αντικείμενα που υπήρχαν εκεί….

Όμως είχαμε ήδη πεινάσει. Στο κέντρο της Φλώρινας μια ταβέρνα με τοπικά πιάτα φιλοξένησε δεκατρείς Σαλονικιές και…. τον Άρη, μόνη αρσενική παρουσία στην παρέα. Φάγαμε καλά, πολύ καλά, η Φλώρινα έχει  τοπική κουζίνα πολλή νόστιμη και ποικίλη, που σερβίρεται σε πολλά της μαγαζιά. Κεμπάπια, σπλήνα γεμιστή, πιπεριές ντόπιες σε πολλούς συνδυασμούς με τυριά κλπ, φασόλια Πρεσπών φούρνου, σαλάτες φρέσκιες και αλοιφές, πέστροφες και θαλασσινά και πολλά πολλά άλλα.

Πήραμε ξανά το δρόμο με τα νεοκλασικά κτίρια που στολίζουν με τη μελαγχολική τους  αξιοπρέπεια το πέρασμα  του νερού, βγήκαμε φωτογραφίες (μπράβο Ρούλα και Σοφία, ευχαριστούμε!) και καταλήξαμε στο πασίγνωστο γλυκοπωλείο Βέϊκου, το οποίο και σηκώσαμε ολόκληρο! Γλυκά κουταλιού με βάση ό,τι  μπορεί να φανταστεί κανείς, μέχρι παντζάρι και μανιτάρι δηλαδή, δεν αφήνουν αδιάφορες τις νοικοκυρές σαν εμάς…

Ο απογευματινός καφές αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί δίπλα στην λίμνη Βεγορίτιδα, στον Άγιο Παντελεήμονα. Δρόμος επαρχιακός. χωριά που δεν τα βλέπεις από την Εγνατία, ολάνθιστη φύση, δέντρα λουλουδιασμένα και λόφοι καταπράσινοι δίπλα στο νερό της λίμνης (που ήδη φιλοξενούσε σέρφερς σε προπόνηση) και να  η εικόνα μιας Ελλάδας στο παρασκήνιο της επικαιρότητας των μεγάλων πόλεων και των μεγάλων δρόμων…

Δύοντας ο ήλιος μας συνόδευσε στην επιστροφή μας από τον δρόμο της Έδεσσας.

Φτάσαμε βράδυ πια, όχι πολύ αργά, πολύ γεμάτες. Το φορτίο των εντυπώσεων είχε ήδη προστεθεί στην προσωπική παρακαταθήκη της κάθε μιας, έχοντας φτιάξει ταυτόχρονα κι ένα ακόμη κρίκο στον μεταξύ μας σύνδεσμο. Και γι αυτό πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Χορευτικό Όμιλο Θεσσαλονίκης!

Σχετικά