Σοχός 16/03/2013

Στις 16 Μαρτίου τμήματα του Χορευτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης πήγαν στο Σοχό, ένα υπέροχο χωριό που απέχει μία ώρα από τη Θεσσαλονίκη και είναι γνωστό σε όλη την περιοχή για το έθιμο των κουδουνοφόρων «Μέριου». Μαζί τους μπορούμε να πάμε κι εμείς, μέσα από την ηλεκτρονική σελίδα του Χ.Ο.Θ. Ξεκινάμε λοιπόν!

Μέλη των τμημάτων ενηλίκων της Πέμπτης και της Δευτέρας έκαναν αυτή την επίσκεψη για να συμμετάσχουν στις καθιερωμένες πλέον τοπικές εκδηλώσεις. Εκεί, ο πρόεδρος της ΔΗ.Κ.Ε.Λ. κύριος Γ. Σεπιάδης έκανε στους χορευτές ξενάγηση στο τοπικό παραδοσιακό μουσείο. Όλοι είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά παλιά χρηστικά αντικείμενα της περιοχής όπως και φωτογραφίες, κούκλες με την τραγόμορφη χαρακτηριστική μεταμφίεση αλλά και με παραδοσιακές τοπικές φορεσιές όπως επίσης και ένα χώρο του μουσείου διαμορφωμένο σαν παλιό εσωτερικό χαρακτηριστικού σπιτιού της περιοχής. Όλα τα εκθέματα είναι δωρεές από οικογενειακά κειμήλια των Σοχινών. Το κτίριο ήταν παλιός σουσαμόμυλος της οικογένειας Καρακόλη. Το 2009 το δημοτικό συμβούλιο Σοχού με απόφασή του ενέκρινε την αγορά του ακινήτου από τους κληρονόμους Αθανασίου Καρακόλη. Η μια από αυτούς, η συγγραφέας κα. Ζυράννα Ζατέλη, προσέφερε ως δωρεά το κληρονομικό της μερίδιο από το ακίνητο στο Δήμο.

Η συγγραφέας, στο βιβλίο της με τίτλο «Και με το φως του λύκου επανέρχομαι» χρησιμοποιεί το λογοτεχνικό της ταλέντο για να μιλήσει για αυτό το συγκεκριμένο έθιμο για το οποίο βρέθηκαν εκεί και τα τμήματα του Χ.Ο.Θ.:

…Τραγούδια του παραπόνου και της καταφρόνιας, αργόσυρτα συνήθως, που τα τραγουδούσαν αγκαλιασμένοι ανά πέντε ή έξι με σκυμμένα κεφάλια (πάλευαν να χωρέσουν τα καλπάκια τους σ’ εκείνο το πηγάδι) και σε κάθε παύση, σε κάθε στροφή των λόγων, άνοιγαν σαν άνθη λωτού και ξεχύνονταν από ‘δω και από ‘κει ο καθένας, σείοντας εκστατικά ή τινάσσονταν πάνω-κάτω το φορτωμένο με κουδούνια σώμα τους…για να ενωθούν πάλι και να συνεχίσουν το αργό πονεμένο τραγούδι τους…

Και ήρθε η ώρα του χορού στην πλατεία του χωριού. Η ορχήστρα του Θανάση Σέρκου συνόδεψε τους χορευτές του Χορευτικού Ομιλου Θεσσαλονίκης αλλά και του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Καβαλαρίου. Διαφορετική ορχήστρα με σερραικούς ζουρνάδες ακολούθησε το Κοινωφελή Συλλόγο «Άγιος Χριστόφορος Σοχού». Μόλις δόθηκε το έναυσμα να αρχίσουν οι παραδοσιακοί χοροί οι χορευτές του Χ.Ο.Θ. παρουσίασαν με ενθουσιασμό:  Συρτό, Θοδώρα, Τρεχάτο, Χασαπιά και Καρσιλαμά με φορεσιές Δρυμού, Ψαράδων Φλώρινας για τις γυναίκες και τα χαρακτηριστικά μαύρα μακεδονικά μπενεβρέκια για τους άνδρες.

Και μετά ακολούθησε η «Ρούμπα». Χορεύοντας και με συνοδεία λαικών οργάνων (ζουρνάδες) μεταφέρεται το νυφικό από το σπίτι του γαμπρού (στο χώρο του Κ.Α.Π.Η. και με την επιμέλεια μελών του Συλλόγου «Άγιος Χριστόφορος») στο σπίτι της νύφης (ακίνητο Γ. Καρακόλη-στην κεντρική πλατεία) με την επιμέλεια του Συλλόγου Διακρατικών Πολιτιστικών Ανταλλαγών Σοχού. Συμμετείχαν πέρα από τους προαναφερθέντες συλλόγους και ο Ιππικός Όμιλος Σοχού «Ο Φίλιππος», M.O.C. Σοχού «Ο Άγιος Γεώργιος», μέλη του Κ.Α.Π.Η. Σοχού. Άφθονο κέφι έρεε στο δρόμο κατά την μεταφορά και υπήρχε συνέχεια κόσμος – γνωστοί και άγνωστοι- που χαιρόταν, χόρευε και τραγουδούσε.

Αργότερα και όταν πια ο ήλιος είχε δύσει άρχισε ο εξαγνισμός της φύσης με το άναμμα της καθαρτήριας φωτιάς σε τρεις γειτονιές, στο «Μαράς», στο «Κουμλούκ» και στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου. Το έθιμο είναι γνωστό ως ΖΑΠΟΥΣ. Ακολούθησε ο χορός «ΑΡΑΠΚΑΣ» -γλέντι με κρασί- εδέσματα, συνοδεία λαικών οργάνων (ζουρνάδες και χάλκινα).

Τι κι αν το κρύο ήταν τσουχτερό. Ο Χορευτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης ήταν εκεί και πέρασε υπέροχα! Έγινε ένα με τους τοπικούς και μη συλλόγους προτρέποντας τον κόσμο αλλά και τους πιο ντροπαλούς να πάρουν μέρος μαζί τους και να βιώσουν από κοντά την μοναδική παράδοση της περιοχής!

Σχετικά